تولدت مبارک

یه کوچکولو واسه سانازیم

ولی فکر کنم از وقتی همدیگه رو شناختیم حدود 9 سال می گذره و این تو عالم دوستی یعنی یه عمر. دوستیی که اولش با گفتن حرفای کوچیک بهم شروع شد و حالا بزرگترین رازهامون تو دلمونه. حرفایی که شاید تا اخر عمر تو همون دفتر خاطرات قفل دار کوچولومون بمونه و به هیچ کسم نگیم..........دنیایی که من و تو از تمام بستنی ها و ژله ها و یخ در بهشتا ساختیم و رو دیوار اتاقمون چسبوندیم قشنگ ترین لحظه هایی بود که شاید دیگه هیچ وقت برنگرده. همه ی گریه ها و خنده هامون تو سیاهی شب و زیر نور دیوونه کننده ی ماه خیلی قشنگ تر از اونی بود که بشه تو دفتر کاغذی نوشت. من تک تک لحظه هارو تو صندوق خونه ی قلبم نگه می دارم تا یادمون نره تمام اون خواسته هایی که یه روز بزرگترین اروزو هامون بوده و حالا بدستش اوردیم الان شده بی ارزش ترین خواسته

پ.ن: اصلا کس دیگه نخونه که هیچی ازش نمی فهمه..........الانم اگه خوندید و بعدم نشستید گفتید این چه خزعبلاتی بود اشکال نداره چون اونی که باید بفهمه فهمید

پ.ن: دوست نداشتم نه عکس بزارم نه شکلک

پ. ن: بر عکس همه که روز تولد خوشحالشون می کنه نمی دونم من چرا همیشه ناراحت میشم

می دونم خیلی کم بود و باید بیشتر از اینا مایه می ذاشتم دیگه ببشخید عسیسم